Ara ara kısa Karamanlıca-Yunan Harfli Türkçe- çeviriler yapmaya çalışacak ve buradan yayınlayacağım. "Angeliaphoros Çocuklar İçin" süreli yayınında geçen bir kıssa ile başladım.
Bu kıssada annesiz ve babasız kalan iki çocuğun çektiği sefillik ve çocuk ölümü konu alınmış.
KITLIK KEYFİYETLERİNDEN BİRİ
Birkaç hafta evvel akşam ortalık karardıktan bir az songra(sonra) penceremizin altında bir çocuğun ağlayış sesini işittik. Acıkmış bir fakir olduğunu annayarak aşağa indiğimizde, biri heman 10 ve ö biri(öbürü) 7 yaşında iki kız çocuk gördük, bir takım adem(insan) dahi görmüş onlara sualler ediyorlar idi. Bu ademlerden birisi bana, “bu memlekette merhametli adem yoktur” dedi, ben dahi kendi kendime, “öyle görünüyor, çünki siz dahi merhamet ile hiç yardım etmiyorsunuz” deyü cevap vererek, kızları alıp havlıya(avlu?) getirdim. Amma onların hali nasıl perişan idi! Kıtlık içün(için) Kır Şehirden kaçıp, açlık ve yolculuktan ziyadesi ile zayflenmiş(zayıflamışlardı) idiler. Baba ve anaları ölmüş, bir büyük karındaşları(kardeşleri) sağ idi. Amma(ama) o dahi bunları bırakıp kaçmış idi. Eve geldikten sonra yine bu çocukların figan sesleri kesilmedi. Bir az şey yesinler deyü onları güç ile kandırdık, ve daha ağlayor(ağlıyor) iken, kolları biribirine sarılı olarak yatıp uyudular.
Bu vukuattan(olaydan) sonra üç hafta kadar sonra geceleyin yine bir çocuğun “Aman! Aman!” deyip ağladığını duyduk. Bu ses pencerenin altında bulduğumuz çocuğun sesine benziyor deyerek, fener alıp dışarı çıktık, ve hakikat gördük ki evvelki iki kız çocuğun birisi idi. “Küçük kız karındaşın nerede dir;” deyü ona sual(soru) ettiğimizde, kız, “O kız karındaşım üç gün evvel öldü” dedi. Bu çocuğun hali ilk defa geldiğinde ne kadar perişan idi ise, bu defa onun on katı idi, öyle ki ondan sefil hal olamaz desek caiz dir.
Kayseri, 23 Okt. 1874
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder